Mijn Verhaal (1)

Nieuws 2 Comments »

 

 

KOFFIE DRINKEN

 

10.59 u. Station Hilversum. Karin staat naast mij. We kijken rond. Wachtend op Iwan. We staan bij het tolerantiebeeld. Het is van steen. Keihard. Maar verder wel heel tolerant. In stilte is het een prediker van verdraagzaamheid.

Iwan is nog nergens te bekennen. Nou ja, het is ook nog niet precies 11.00u. Iwan is soms heel punctueel. Terwijl het nut mij daarvan niet altijd duidelijk is.

We gaan een kop koffie drinken in de stad. Karin, ik en Iwan. Als hij tenminste komt. We hebben dat al een hele tijd geleden afgesproken. Je zou het misschien niet denken, maar mijn agenda is vaak hartstikke vol. Ik heb hem wel eens meegenomen naar de tandarts. En zelfs die kon er geen gaatje in vinden!

We gaan dus koffie drinken. Sommige mensen drinken alleen koffie thuis. En niet buiten de deur. Er zitten ongetwijfeld zuinige zegelspaarders tussen. Oké, ik knip en spaar ook koffiezegels. Maar ik drink geen koffie om zegels te sparen. Koffie betekent voor mij vooral gezelligheid.

Dan springt Iwan met een lach tevoorschijn. Precies op tijd. Hij had lekker in de zon gezeten. Achter een paar hoge banken. Net uit ons zicht. Gelukkig is hij onze afspraak niet vergeten. :-)

We gaan koffie drinken. Bij de Hema. Want daar zijn geen drempels en de deur is er breed genoeg voor mijn rolstoel. Dus je kunt er makkelijk naar binnen. En er ook weer makkelijk uit. Tenminste, als je netjes betaalt voor wat je meeneemt. Maar dat geldt natuurlijk voor iedereen.

We gaan de lift in. Het lijkt op een goederenlift. Het paneel heeft drie knoppen. We denken 1 voor de eerste etage. 1 Knop voor de begane grond. En 1 voor de kelder. Waar we misschien zelfs helemaal niet mogen komen.

We willen naar de koffie-corner op de eerste etage. Dus drukken we maar op de bovenste knop. Dat lijkt logisch. Maar dat hoeft niet zo te zijn. Er zal maar net een liftmonteur geweest zijn die een 1 aprilgrap wilde uithalen. En het knoppenpaneel ondersteboven heeft gemonteerd. Je moet overal op bedacht zijn. Zelfs op een 1 aprilgrap in oktober.

De lift zet zich in beweging. Ik voel dat we stijgen. Of beter gezegd, de lift. We doen niet aan levitatie. Ik houd best van een alternatieve visie. Maar niet te zweverig. Jezus is de enige die echt opgestegen is. Dat wordt in elk geval gezegd in de bijbel.

De liftdeuren gaan open. We hebben goed gegokt. We zijn op de eerste etage. Blijkbaar was de liftmonteur toch serieuzer dan we dachten.

We stomen door naar de koffie-corner. Denkbeeldig heb ik de damp van koffie al in mijn neus. Maar ik ben geen koffieverslaafde. Koffieverslaafden zitten in de coffeeshop.

Het leuke is, mensen gaan voor mij bijna altijd opzij. Uit beleefdheid. Of uit angst dat mijn rolstoel over ze heen walst. Ik heb dus bijna altijd vrij baan. Net zoals de gouden koets.

De wielen van een koets zijn vrij fragiel. Een gouden koets op zware terreinbanden. Dat zou ik wel stoer vinden. Dat zelfde geldt natuurlijk voor mijn eigen rolstoel. Misschien komt het er nog een keer van. Dan is mijn rolstoel “de Bigfoot” onder de rolstoelen.

We zijn er. De koffie-corner. We trekken onze jassen uit. Lekker nonchalant. We gooien drie jassen op 1 hoop. Op 1 stoel.

Ik neem koffie. Karin ook. Maar Iwan niet. Hij neemt muntthee. Ach, waarom niet. Koffieleuten met thee. Dat kan ook. Ik neem ook wat bij de koffie. Een koffiebroodje. Lekker.

Onze naaste koffiedrinkers merken dat we het gezellig hebben. Ze horen ons gelach en kijken regelmatig onze kant uit. Uiteraard vinden we dat prima. Het gezegde is: heb uw naaste lief als u zelf. En dat wordt natuurlijk nog een stuk makkelijker als je naaste ook van koffie houdt.

Ik drink mijn koffie niet heel snel. Voor Karin en Iwan geen punt. Waarom ook? Als je gezelligheid kunt rekken. Wie zou dat dan niet doen?

We zitten inderdaad al een dik uur aan de koffie. En we praten over van alles en nog wat. Zo gaat de zus van Karin op vakantie naar Canada. En zoekt ze een oppas voor haar huis. Niet alleen voor het huis. Maar ook voor haar drie katten. Dat komt vast wel goed.

Op een gegeven moment zegt Iwan. Wat grappig, we zitten hier koffie te drinken. En koffie begint met de K van Karin en eindigt op de I van Iwan. Maar koffie eindigt natuurlijk helemaal niet op een I. Maar op een E! Iwan is blijkbaar nog niet helemaal wakker. Misschien dat hij beter een kop koffie had kunnen nemen in plaats van thee. Om wakker te worden.

Ook al is koffie drinken heel gezellig. Het leven bestaat uit meer dan dat. Dus besluiten we verder te gaan. En af te zakken naar de begane grond.Daar komen we terecht bij de vleeswarenafdeling. Ze hebben er voordelig vlees. Ik ben niet krenterig, maar ik houd wel van voordeel. En goed belegd brood. Dus kiezen we ervoor om wat vleeswaren te kopen.

Bij het afrekenen blijkt de prijs toch iets hoger te liggen dan we dachten. De prijs werd op de verpakking aangegeven in koeienletters. Dat het bedrag geldt per 100 gram werd vermeld in minuscule lettertjes. Daardoor werd het bedrag gesuggereerd als totaalprijs van de vleeswarenverpakking. Reclame is verleiden en soms misleiden. Dit keer is het voordeel voor de Hema.

Verder hebben we niets meer nodig van het Hollandse eenheidsmagazijn, dus gaan we weer de straat op. Dat gaat heel makkelijk, want we hebben netjes betaald :-P

Het is woensdag. We stiefelen rustig door richting de wekelijkse markt. Met het plan om een bos bloemen te kopen. Als ex-bloemist vindt Karin dat leuk. Bloemist is een mooi beroep. Zoals het gezegde luidt: je kunt elke dag de bloemetjes buiten zetten.

Ik houd er zelf ook van om mijn huis op te fleuren. Met bloemen. Maar ook met andere dingen. Zoals een kerstboom en paastakken. Kerstkransjes en paaseieren. Mezelf thuis voelen in mijn eigen huis. Smaakvol decoreren heet dat. Mensen die bij mij op bezoek komen houden daar ook van. Ze eten letterlijk mijn decoratie op :-)

We stranden bij een bloemenkraam. Het is moeilijk kiezen. Veel kleuren. Veel verschillende bloemen. Uiteindelijk kiezen we een bos. Waarin nauwelijks bloemen te bekennen zijn. Het is vooral een slordige bundel groene stengels en bladeren. Karin weet dat je van zo’n boeket het langst plezier hebt. Die zit namelijk vol met knoppen. Bloemknoppen die bijna onopvallend zijn, maar die nog gaan uitkomen. En dan heb je echt een mooi boeket bloemen op tafel.

Verblijd met een bos bloemen, gaan we weer huiswaarts. Via de voor ons bekende route. De tunnel in. Onder het station door. Daarna volgen nog wat kleinere straatjes. Met hier en daar een zelfstandige ondernemer, zoals een kapper, snackbar, meubelzaakje en een klerenmaker. Wel dappere ondernemers. Voor een klerenmaker is het elke dag een klerenzooi. Maar ook omdat het zaakjes zijn waar je ongemerkt aan voorbij loopt. Misschien zijn het ondernemers die ooit een droom hadden een miljoenenzaak op te bouwen. Nu zijn ze directeur van hun eigen eenmanszaak. Die al dicht moet als de directeur even naar het toilet moet.

De sleutel draait in de voordeur. We zijn thuis. 13.07 u. Ik heb wel zin in lunch.

Ik houd van warm eten. Ook met de lunch. Mijn diepvries zit vol warme maaltijden. Nou ja, niet echt natuurlijk. Een vriezer die maaltijden opwarmt, dat klopt natuurlijk niet. Dat is de omgekeerde wereld. Zoiets als een staande hanglamp.

Ik voel mijn lege maag. In de bijbel staat: gij zult niet leven van water en brood alleen. De bijbel is een wijs boek. In termen van een koffieliefhebber betekent dat: van koffie en koffiebrood alleen kun je niet leven. Of het dan nog Bijbelse wijsheid is, weet ik niet. Het lijkt eerder op koffiewijsheid. Maar dat doet er ook niet toe. In het leven is eigenlijk niets zwart of wit. Zwart of wit bestaat niet. Want strikt genomen, zelfs koffie zonder melk is niet zwart :-)

 

 

WP Theme & Icons by N.Design Studio
Entries RSS Comments RSS Log in